Ezop-Irmağı pisleyen deve

Devenin biri ırmaktan geçiyormuş, dışkısı gelmiş, pisleyivermiş. Irmağın suyu da hızlı akıyormuş ; deve bir de bakmış ki pisliği önüne geçmiş, gidiyor. : “ Bu da ne ? Daha demin arkamdaydı, şimdi önüme geçmiş” demiş.

Nice devletler vardır, akıllı uslu adamlar arkada kalır, bakarsınız en kötüler, budalalar öne geçiverir ; bu masal işte onların haline uygundur

Devenin zoruna giden konu!

                                Cenk GÜLEN
                                Cenk Gülen
                                
                                Devenin zoruna giden konu!
                                
                                Zamanın birinde bizim Hasan Efendi, hayatının
                                son dönemini yaşadığı fikrine kapılarak herkesle
                                vedalaşmaya başlamış. Annesi, babası, dayısı,
                                amcasıyla vedalaşamamış, çünkü onlar öte tarafa
                                çoktan göçüp gitmiş.
                                Neyse Hasan Efendi, “Ölümün ne zaman geleceği
                                belli olmaz. Zannımca bir ayağım çukurda”
                                diyerek köyünde bulunan bütün tanıdıklarıyla
                                haleleşmiş, hoş zaten köyündeki herkes
                                tanıdığıymış ya…
                                Neyse uzatıp hikayeyi okumanızı
                                geciktirmeyeceğim, kestirmeden giderek Hasan
                                Efendinin tanıdığı, tanımadığı, alışveriş
                                ettiği, yolda geçerken yan baktığı, köprüden
                                geçene kadar “Dayı” dediği, tavuğuna “kışt”
                                dediği, horozunu kovaladığı.. herkesle ama
                                herkesle helalleşmiş.
                                Gönül rahatlığıyla evin yolunu tutmuş. Eve
                                kavuşunca aklına hayvanlarının yemine bakmak
                                gelmiş ve o arada hayvanlarla da helalleşmenin
                                gerektiğini düşünmüş. Eee hayvan dediysek o da
                                canlı, onunda Hasan Efendi de hakkı olmaz mı,
                                olmuş işte.
                                Hasan efendinin bir eşeği, bir devesi, üç
                                koyunu, dört kuzusu, iki de ineği varmış ama
                                henüz öküzü yokmuş. Öküzleri besleyen
                                besliyormuş zaten…
                                Önce inekten başlamış helalleşmeye, sonra koyun,
                                eşekle devam etmiş. Son olarak deveye gelmiş ve
                                hikâyemizin asıl kahramanı da işte bu deve…
                                Diğerleri hakkını helal etmiş, Hasan Efendi de
                                hakkı çok olan Devenin hakkını helal edip,
                                etmeyeceğinden doğrusu pek ümitli değilmiş ama
                                şansını denemeye de kararlıymış doğrusu. Hiç
                                devenin hakkı kendisindeyken öte dünyaya göç
                                etmek olur mu, ya hesabını veremeyeceği hakkı
                                kalmışsa…
                                Hasan Efendi devesinin tüylerini okşayarak
                                konuşmaya başlamış;
                                -Canım deveciğim, senin bana çok emeğin geçti.
                                Ölümlü kalımlı dünya, ne zaman gideceğimiz belli
                                değil. Senin üzerimde çok hakkın var. İyisi mi
                                gel helalleşelim, demiş ama deve “ya ne hakkı,
                                hukuku” dediyse de Hasan Efendi ısrar edince
                                deve de helalleşmeyi kabul etmişşşşş.
                                -Olur, önden siz buyurun efendim.
                                -Sana çok yük yükledim hakkını helal et.
                                -Olsun bazen de az yükledin.
                                -Ama seni bazen aç da bıraktım.
                                -Olsun, bazen de çok güzel yiyecekler verdin.
                                -Ya işte hakkın geçmiştir, bazen sana dayak
                                attım.
                                -Ama bazen de sevdin beni.
                                -Yani şimdi senin ben de hakkın yok mu?
                                -Yok hepsini helal ettim..
                                Hasan Efendi devenin sözünü tamamlamadan
                                sevinçten uçacak hale geldi. Çünkü bütün
                                helalleştiklerinin içinde en çok deveden korkar,
                                “ya hakkını helal etmezse” diye kaygı duyardı.
                                Deve çok kibar bir hayvanmış da Hasan Efendi
                                kıymetini bilmiyormuş. Artık gönül rahatlığıyla
                                öte dünyaya göç edebilirdi, hele Azrail bir
                                gelsin…
                                Derken deve kaldığı yerden devam etti;
                                -Ama benim hiç affetmeyeceğim, öte dünyada da
                                iki elimin, hatta arka ayaklarımında yakanda
                                olacağı bir husus var, deyince Hasan Efendi de
                                şafak atar.
                                -Hani helal etmiştin?
                                -Evet, söylediklerini helal ettim. Ama içime
                                oturan, hiç çıkmayan, beni derinden yaralayan
                                bir hatan var işte onu hiç affetmiyorum.
                                Hasan Efendi korkarak sorar;
                                -Şey… neymiş?
                                -Ahhhh! Ahhhh! İçime öyle bir oturdu ki bir tülü
                                affedemiyorum. Sanırım sen sadece bundan olsa da
                                cehennemde cayır cayır yanarsın, deyince Hasan
                                Efendinin anlından ecel terleri dökülmeye
                                başlamış. Hem de soğuk soğuk, hem de yürek
                                yakıcı yakıcı…
                                Hasan Efendi korkarak tekrar söyleyip, gerçekle
                                yüzleşmeye karar vermiş. Dokuz doğurup, kalpten
                                gideceğine söylesin daha iyi değil mi?
                                -Kalbim duracak, neden bana bu zulmü yapıyorsun,
                                o kadar suçumu affettin de affetmeyecek suçum
                                neymiş, söyle de öğreneyim, belki helalleşiriz.
                                -Yok asla hakkımı helal etmem.
                                -Peki söyle o zaman, çatlatma adamı…
                                -Ben ki deveyim. Boyum, posum, hörgücüm her
                                hayvandan farklı olduğumu, onlardan azametli
                                olduğumu gösteriri, öyleyim de. Günlerce susuz
                                çölde gider, her türlü yükü yorulmadan taşırım.
                                -Biliyorum ve onun için en çok seni seviyorum,
                                diyerek Hasan Efendi tekrar devesini okşar ama
                                deve hiddetle;
                                -Ben sana nasıl hakkımı helal edeyim. Benim gibi
                                önemli bir deveyi bir eşeğin peşine taktığı o
                                kara günü hiç unutamıyorum.
                                Hasan Efendi devenin içerlendiği konuyu duyunca
                                derin düşüncelere daldı; deve haklıydı, önde
                                giden, önde olanın arkadakinden daha önemli bir
                                konumda, daha kapasiteli, daha bilgili, daha
                                görgülü olması lazımdı. Bir eşek deveyi çekerse
                                olacağı buydu.
                                -Haklısın, dedi Hasan Efendi deveye, “bari
                                hakkını helal et, senden binlerce defa özür
                                dileyeyim” dedi ama deve;
                                -Asla! Her türlü hakkımı helal ederim ama beni
                                bir eşeğin arkasına bağlamanı affedemem,
                                yapamam, bunu benden isteme, dedi.
                                Hasan Efendinin bu durum yüreğine oturdu.
                                Günlerce yemeden içmeden kesildi. Kahveye
                                gitmez, köy meydanında turlamaz oldu.
                                Ve bir gün duydular ki, Hasan Efendi devenin
                                yanında vefat etmiş…
                                ***
                                Hikâye böyle. Şimdi hemen diyeceksiniz ki,
                                “Üstat bu hikâyeyi bir şeye bağla” hayır
                                bağlamam. Alın size ip neye, hangi konuya
                                bağlıyorsanız bağlayın. Bana ne ya her şeyi
                                benden bekliyorsunuz?
                                cenkgulen@hotmail.com
                                22 Şubat 2007 Güne Bakış Gazetesi